Obłoki, straszne moje obłoki, jak bije serce, jaki żal i smutek ziemi, chmury, obłoki białe i milczące, patrzę na was o świcie oczami łez pełnemi.

A kiedy już oczy podniesiesz to wiesz, że patrzysz na chmury i patrzysz na deszcz.

Wiesz, prawie zapomniałem jak wyglądają twoje oczy. Nic się nie zmieniły.

Ja nie lubię ciemności, śniegu i zimna, więc wolę je przespać.

Gdzieś na dnie snu, późną jesienią, powraca tu rozmowa zła, te głosy dwa, których już nie ma, ten stary temat – to ty i ja.

Dziewczyny, patrzcie – wyrwało mi się bezwiednie. Z mgieł zakrywających ścianę wyłaniała się potężna postać kobiety w długiej sukni, w kapeluszu z chmur.

Możesz uważać na włosy? Tak długo je układałem. Rozburzył mi włosy!

Coraz bardziej zaczęła kochać ludzi, coraz silniej pragnęła przebywać między nimi, świat ludzi wydawał jej się o wiele większy niż jej świat.

Jeśli coś zginie, wszyscy zawsze spoglądają na mnie, od czasu, kiedy zgubiłem tego konia. Jakbym mógł coś na to poradzić. Koń był biały i padał śnieg, no to czego się spodziewali?.

Tak długo lice ziemi naszej zachowa w pełni urok i piękno, jak długo w chmurach nad Tatrami, krążyć będzie orzeł, nad wodami wnosić się będzie szafirowy zimorodek, nad łąką górską motyl apollo, a w lesie polskim królować będą żubry, łoś i niedźwiedź.

I tkwiły tak nieruchomo w swoich jamach, wychylając łebki z okrągłymi, pełnymi zdumienia oczami, i wygłodzone rozglądały się wokoło.

Jeśli tak bardzo chcesz kontrolować rzeczy w swoim życiu, pracuj nad umysłem. To jedyna rzecz, którą powinieneś próbować kontrolować.