Szukajmy szczęścia, w każdej chwili naszego życia. By nie zapomnieć jaką przyjemnością jest, mieć uśmiech w oczach.

Spotkaj na swej drodze. Kogoś kto przyciągnie cię spojrzeniem. Zbliży uśmiechem, dotknie słowem. I obejmie sercem. I poda to wyśmienite wino.

Jeśli uważasz , że jesteś jak samotne drzewo. To nigdy nie zapominaj ile radości, może sprawić twój cień. Jakim schronieniem mogą okazać się twe konary. I jak ważne dla innych, są twoje korzenie .

Niech na każdym stole, bukiet kwiatów stoi. Kształtem, barwą, wonią, nasze serca koi.

Kochajmy więc kwiaty i cieszmy się nimi. Od pierwszego dnia wiosny. Do ostatniego dnia .

Najwspanialsze piękno świata. Podarował nam Bóg w kwiatach. Kwiat nam zawsze towarzyszy. Od krzyku narodzin. Aż do śmierci ciszy.

A kiedy słońce chylić w zachodzie. Po naszych wspólnych ścieżkach chodziła. Pośród zapachu kwiatów w ogrodzie Czerwone róże tęsknotą pieściła.

Nie zrywasz rumianków i wianków nie splatasz. Zniknęło z twych oczu, ciepłe tchnienie lata.

Aż wreszcie dotrze na swoją górę. By za całokształt otrzymać burę. Więc pod tę górę pnij się powoli. Uchwycisz piękno. Nawet w niedoli.

Potrafi wspiąć się na wysokości. Ujarzmić język, poskromić złości. Zachwycić pięknem swojego wnętrza. Tak jak zachwyca na niebie tęcza.

Każdy pod swoją wspina się górę. Każdy na drodze ma swoją dziurę. Swoim dotykiem jak dobra wróżka. Potrafi ogrzać zimne serduszka.

Inne uśmiechy w pobliżu, w maskach ponurych ukryte. Zaczęły się nieco odsłaniać, jak ranne słonko przed świtem.