Nadzieja bierze mnie w ramiona i trzyma w swoich objęciach. Ociera mi łzy i mówi, że dziś, jutro, za dwa dni wszystko będzie dobrze. A ja jestem na tyle szalony, że ośmielam się w to wierzyć.

I nikt mi tego nie odbierze. Tej szybkiej jazdy na rowerze. Tych cieni które drżące drgają. Wspomnienia dawnych lat. Wracają.

Kwitną kwiaty, kwitną drzewa. W polu w lesie ptak zaśpiewa. I my także się cieszymy. Na rowery się śpieszymy.

Za słońca wschody i zachody. Gdy niebo złotem czerwienieje. Za ciepło lata, zimy chłody. I za wiosennych snów nadzieje.

Nie mądrze się na darmo silić. By znów się próbą upokorzyć. Są okna, których nie uchylisz. I bramy, których nie otworzysz.

Sięgać będziemy ku gwiazdom. A może tylko próbować?. Może się uda choć chwilkę. Wszechświat w ramionach swych schować.

Zerwij maki czerwone. Niech postoją u ciebie w wazonie. One mają płatki aksamitne i kruche. że gdy przytulisz je za mocno. Z kwiatów będzie okruszek.

Zapłonęły maki wśród łanów zbóż. Jak pożar serc, czerwienią róż. Zachwycają nas lśniącą barwą. Zachwycają płomienną miłością.

Pozdrawiam z dymem ogniska w polu. I chryzantemy kulą złocistą. Z ciepłem przyjaźni i serdeczności. Choć dookoła mokro i mglisto.

Zegar uparcie,równo miarowo. Mierzy czas wszystkim rytmem codziennym. Każda minuta, to kropla życia. Która jest dla nas skarbem bezcennym.

Koncertem marzeń jest nasze życie. Muzyką, miłość uśpiona w nim. Czasem można na strunach skrzypiec. Usłyszeć prawdę, jak w sercu drży.

Twarz taka łagodna, rzeźbiona w linie przez życie. Uśmiech myszkuje na ustach, gubiąc się gdzieś w kącikach.