Przechylił łeb, jakby się dziwił ich upierzeniu i smakował to, co pod piórami. Zostawił ślad lisiego pyska na świeżym, luźnym śniegu.

Stękają góry, a urodzi się śmieszna, mała mysz.

Pewnego dnia zatęsknimy za pałacami z końca wieku, burzonymi teraz, aby zastąpić je niepotrzebnymi i niezamieszkanymi drapaczami chmur.

Deszcze Nowego Jorku. Nieprzerwane, wymiatające wszystko. A w szarej mgle wznoszą się białawe drapacze chmur, niczym ogromne grobowce w tym mieście zamieszkałym przez umarłych.

Jesień skorzystała z panującej w mieście pustki i sprawnie zasnuwała swymi aluzjami coraz to nowe obszary.

Czarno-biały pejzaż miasta, w górze niebo, w dole asfalt.

W grudniu pogoda wypowiedziała miastu wojnę. Najpierw bombardował je grad, później nękały mroźne wiatry. No a teraz ciągle pada ten nieznośny śnieg.

Jeśli kochacie jakieś miasto i dużo po nim spacerujecie, wasze ciało, nie wspominając już o duszy, uczy się rozkładu ulic, tak że w chwili smutku, gdy smętnie sypie śnieg, nogi same niosą was na ulubione wzgórze.

Życie nie jest łatwe dla nikogo z nas. Ale co z tego? Musimy mieć wytrwałość, a przede wszystkim zaufanie do siebie. Musimy wierzyć, że jesteśmy do czegoś uzdolnieni i że trzeba to osiągnąć.

Każdy z nas, od czasu do czasu gubi się pośród kolorowych, szeleszczących liści szarej codzienności. I dlatego dano nam niedzielę, by pomogła wrócić na właściwe tory.

Cieszmy się z tego co mamy i korzystajmy z życia.

By każdy kolejny dzień przybliżał Was do raju, raju na Ziemi.