I nagle – głowa pomysł rodzi. Prezentem bądźmy sobie sami! Chyba nie o to w końcu chodzi. By dzieci zasypywać się bublami!

Łapać uśmiechy i rozdawać je smutnym. Ale nie wszystkie. Nie należy być rozrzutnym.

Z chórem ptaków zaśpiewam. Na powitanie pięknej wiosny. Niech na ustach rozbrzmiewa, uśmiech ciepły i radosny. Isana

Miłość i życzliwość ludzi. Wesprze serce gdy w potrzebie. Promyk słońca niechaj wzbudzi. Uśmiech i radość dla ciebie!

Zaczarujmy dzień. By każda chwila uśmiechem się kończyła i szczęście przynosiła.

Uśmiech jest takim gestem najprostszym. Co tylko szczęście przynosi. Więc nie zapominaj o tym. By go zawsze ze sobą nosić.

To krzyża naszego cierpienie. To ciężki tułaczy nasz los. Bo człowiek sam zbłądzi i zginie. Gdy zatrze uciszy twój głos.

Tak panie wśród mroków cię wołam. Tak panie którędy mam iść. Tak głucho i ciemno dokoła.Jak dźwigać powszedni mam krzyż.

O Chryste twe serce się pali. To z tobą przez życie chcę iść. Ty jesteś tak blisko, nie w dali. Więc pomóż udźwignąć mi krzyż.

Najważniejsze, to być wystarczająco odważnym. By nie poświęcić szacunku do samego siebie.

Życie jest za krótkie, by je zmarnować na związki, które nie dają nam szczęścia.

Spójrz no miłościwy panie z góry. Jak te wilki, hieny, szczury. Drapieżniki z kraju, z buszu sępy. Rozszarpały kraj na strzępy.