Cieszmy się z małych rzeczy, bo wielkie mogą nie nadejść.

Znów jestem, gdy dzień na palcach podchodzi niosąc swe skrzypce w dziedzinie piękna on bywa niedoścignionym mistrzem.

Gra skrzypaczka, gra pianista, melodia jedna, ale ich para. Już po sali się rozlega pieśń miłosna - jak świat stara.

Usnął świerszcz na parapecie, I odłożył na bok skrzypki. Zapłakały woskiem świece. Deszcz zapukał nagle w szybki.

Cisza zagrała na swych niewidzialnych skrzypcach, melodie dla Twej duszy...

Dom bez kobiety jest jak skrzypce bez strun.

Jak śnieg w lecie i jak deszcz w żniwa, tak głupiemu nie przystoi chwała.

Wielbiciele kobiet są jak liście – opadają, kiedy zbliża się jesień.

Tutaj nie grabi się liści, tak wydłużają jesień. Pomyślałbyś, że to nie lenistwo ale sposób?.

Posypały się listeczki dookoła, To już jesień te listeczki z wiatrem woła (...)

Liście, które jesienią spadają z drzew, chciałyby się wskazać jako przykład przemijania. Byłby to jednak zły przykład, ponieważ po kilku miesiącach drzewo wypuści nowe liście i nastanie wiosna, dokładnie taka jak była wcześniej.

A to moje serce. Posiwiałe jak ogród w śniegu, Obnażone jak bezlistna brzoza. Wystawione na północny wiatr. Mróz maluje na nim białe kwiaty, przez gałązki prześwituje przeszłość.