Pastuszkowie postrzegli i do Betlejem biegli. Pierwsi wieczną mądrość witali. Wieczną władzę uznali. Biedni, prości i mali. /Adam Mickiewicz/

Idziemy razem na saneczki. Idą chłopcy i dzieweczki. Pojedziemy sobie z górki. Z nieba lecą białe wiórki.

To ja twój anioł. Twoja radość i smutek. Będę obok ciebie. Będę twoim towarzyszem.

Życie jest jak gra solo na skrzypcach. Przed publicznością tyle, że uczysz się grać         w trakcie występu.

Uśmiechnij się do mnie. Na strunach skrzypiec okrutny czas. Niech spłynie potokiem dźwięków.

Przy drzwiach wejściowych, powieś obrazek przedstawiający osoby wręczające sobie prezenty.

To matko sny, że jesteś znów tak blisko. Jak wówczas, gdy klęczałaś nad kołyską.

O matce pieśń, to pieśń przez łzy. To pieśń bez słów. To cały świat, dziecinnych lat, wskrzeszonych znów.

Za serce twe i świętość warg i dobroć rąk. Jak śpiewać pieśń u twoich nóg, bym cicho kląkł. I wybrałbym najświętsze z wszystkich słów i rzekłbym. Matko.

Toną drzewa w morzu liści. Wabi śpiewem wiatr wiosenny. Każde się marzenie ziści. Maj czarodziej gotów spełnić.

Przyjaźń jest drzewem, pod którym możemy się schronić.

Na falach życia, przez trudy i znoje. Zawsze się raźniej płynie we dwoje. A łódka na pewno dotrze do celu. Gdy miłość i zgoda stać będą u celu.