Marzy mi się domek w górach, własny domek w górach, taki, co po wyjściu na balkon da mi to poczucie, że stoję w chmurach.

Czasem pojawiał się w naszych snach, skurczony, opleciony językami ognia, aby po chwili ulecieć pod postacią chmury przez okno, tworząc na tle nieba kształt nieregularnego pióropusza.

Dom, w nim łóżko. I lodówka pełna. Stąd tak mnie bawi chmura, choćby była ciemna.

Zostawiam rodzinę Zostawiam przyjaciół Moje ciało jest w domu Ale serce niesie wiatr Tam, gdzie chmury są jak nagłówki Na nowej stronie nieba Moje łzy to morska woda A księżyc w pełni mi sprzyja.

Są ludzie, którzy nie szukają szczęścia. Smutek jest ich prawdziwym domem.

Jeśli twoja chatka zupełnie zniknęła z powierzchni, nie narzekaj. Masz jeszcze spory zapas śniegu, z którym możesz zrobić, co chcesz.

I zrozumiałam, że znalazłam się na Ziemi, żeby odzyskać kawałek nieba, którego nigdy nie poznałam.

Idź na spacer. Pięć, dziesięć kilometrów i pojawiają się nowe emocje i rozwiązania.

Zabierz swoje troski na długi spacer. Kiedy wrócisz do domu o większości z nich zapomnisz, a pozostałe staną się mniej ważne. Wystarczy spojrzeć na świat z innej perspektywy.

"Smutne to, ale przyroda oskarża człowieka."

Cisza daje też siłę do działania oby nie trwała zbyt długo.

Nie ma takiego miejsca na świecie, w którym mogłabyś się przede mną ukryć. Obserwuję Cię.