Najpiękniejszą rzeczą w miłości jest pewność, że razem będziemy dorastać, być razem szczęśliwi, razem płakać, chorować i pozostać wobec siebie lojalni, nawet jeśli śmierć porwie jednego z nas.

Miłość jest niespokojną i niecierpliwą namiętnością. Kapryśną i zmienną, powstającą nagle z niczego na widok czyjejś piękności. Gasnącą w ten sam sposób.

Miłość to krótkie słowo. Lecz tak wiele znaczy. Czasem daję szczęście. Czasem łzy rozpaczy.

Miłość to wielkie słowo. Ten tylko go rozumie. Kto chociaż raz pokochał. I więcej nie umie. Miłość, to śpiew słowika. Miłość to szmer strumyka. Miłość to cudowny kwiat. Co ozdabia cały świat.

Dzieci, które są od małego nastawione na osiągnięcia, będą szczególnie wrażliwe na porażki i boleśnie, będą odczuwać brak sukcesów.

Dziecko potrafi kochać bezinteresownie.

Czasem dzieci widzą to, czego my nie dostrzegamy.

Lepiej zostać chłopcem, wiecznym Piotrusiem panem. Odsunąć od siebie myśli trudne, wiecznie balansować na granicy.

Jedyne, czego pragnę, to tego, by nasz syn czuł się dobrze. By wiedział, że jest kochany, by widział, że jego pozycja jest niezagrożona. Że choć wiele się zmieni, on ma tę swoją mała stabilizację.

Córeczka chyba też uważa, że krzyk rozładowuje emocje . Różnica w tym, że ona sobie może pokrzyczeć, gdzie chce i kiedy chce.

Bo dziecko ma emocje, lęki, uczucia. Bo czegoś nie chce, bo coś akceptuje wolniej, niż byś chciał, lub nie akceptuje wcale.

Ten mały szkrab nie próbuje nami rządzić. On tylko demonstruje swoje zdanie na dany temat. Jego umiejętność komunikacji jest jeszcze bardzo ograniczona, my dorośli musimy nauczyć go tej sztuki, póki co młode robi, co może, co rozumie.