„Najważniejszy obowiązek wobec dzieci to dać im szczęście” –

Dzieci patrzą na świat w wyjątkowy sposób, ponieważ są szczere, otwarte, ciekawe i nie ulegają wpływom stereotypów czy konwenansów.

Ona mi pierwsza pokazała księżyc i pierwszy śnieg na świerkach, i pierwszy deszcz.

Zawsze mogę spojrzeć w kosmos i się zachwycić, bez względu na to, co się dzieje. A gdy spoglądam w górę, moje problemy robią się takie małe. Nie wiem czemu, ale zawsze czuję się wtedy lepiej.

Rozciągamy obie nasze ręce… Mijają chmury, przecinają niebo… Nawet mimo że dotykamy Księżyca i Marsa… Wciąż nie możemy dotknąć prawdy.

Królewna Śnieżka jak na zdjęciach, na których śnieg jest niebieski, a nie biały.

Leżała na łóżku jak Królewna Śnieżka czekająca na swojego królewicza, kiedy tym bałwanom krasnoludkom wydaje się, że nie żyje.

W pisaniu korzystam z pamięci dziecka. Niczego z góry nie zakładam, więc mój świat jest wciąż pełen magii i wszystko może się w nim zdarzyć.

Nie wiem, czy istnieje ten element, nie jestem pewien, jakoś tak wspomnienia się mieszają, nie wiem, zanikają, całą chmarą nawarstwiają, gdzieś unoszą się, jak balon w chmurach.

Byleby w garści karabin, taki, co w boju nie chybi, co mi tam śniegi Syberii, co mi tam piaski Libii.

Brzoskwinko, ty nie możesz iść z nami. Biegun północny to totalny wygwizdów. Nie ma tam nic oprócz lodu i śniegu.

Coraz częściej lubię pójść w stronę ciszy. Posłuchać o czym milczą drzewa. Odetchnąć lepszym powietrzem. Pogapić się na chmury, ptaki, liście. Uśmiechnąć do duszy. Poczuć w sercu wolność i siłę. Na jednej z leśnych dróg... odnaleźć zagubioną siebie.