Więc rzekłem sobie. Jeszcze za wcześnie. Pukać w serduszko, co leży we śnie. I unikałem dzieweczki białej. Rok cały.

Ani mnie widzi, ani mnie słyszy. Kotek jej rączkę chwyta jak myszy. Czasem zadrapie. Ona to woli. Choć boli.

Siedzę i czekam godzinę całą. By dziewczę z kotkiem igrać przestało. I pogadało kilka słów ze mną. Daremno!

I wkoło twarzy dziewczęcia białej. Zarumienionej, loczki się chwiały. I uśmiechały się oczka czarne. Figlarne.

Jeszcze inni chcieliby wysłać mnie w kosmos, bez biletu powrotnego. Ale cóż wszystkim pasować nie muszę.

Każdy dzień mojego życia strzeżony jest w twym sercu, mój boże. Cały spoczywam w twoich rękach. John Henry Newman

Znów chciał do twych drzwi zapukać. Z nieszczęsnymi prezentami. Ktoś otworzył i niegrzecznie rzekł. Bałwanów nie wpuszczamy!

Co za dzień! Jak tu pracować?! Tylko niosę im prezenty! Jakaś baba mnie oczernia. A ja przecież jestem święty.

Aż mu czarna spadła czapka. Tak wystraszył się jej krzyku. Zgubił worek z prezentami. Wypadł na dwór, Fiku-miku.

Znów próbował oknem, drzwiami. W tym zamyśle tak się zadął. Wpadł na schody, a tam woźna. Rety! Krzyczy. Ludzie! Diabeł!!!

Stadko wiernych reniferów, jęło ciągnąć w szyku karnym. By wydobyć go z komina. W końcu wyszedł - cały czarny.

Dziś Mikołaj wpadł kominem, żeby prezent ci podrzucić. Ale utknął w nim na amen i już nie potrafił wrócić.