Szli tak aleją zielonych drze. Słysząc słowików śpiew. Spacer nabierał rumieńców. Zenek pomyślał. Tak będzie wyglądać życie, przyszłych nowożeńców.

Poślubił mnie. To brzmi patetycznie. Ale kurczę, to prawda.

Najważniejsze to być bohaterem. Heroicznie wręcz dbać o szczęście swojej rodziny. A przede wszystkim swojej żony.

Prawdziwie kochać i szanować swoją żonę! Gdybym zrozumiał to wcześniej, moja żona pewnie by ode mnie nie odeszła. Dlatego uwierz w to, co piszę!

Teraz, albo nigdy. Przyjdź, przytul mnie mocno. Pocałuj mnie kochanie.

Porządnie i długo się zastanów, nim zdecydujesz się powiedzieć, „Tak, zostanę twoją żoną”.

Pójdziemy na grzyby do lasu. Do parku po jarzębinę. By użyć jesiennego czasu i zrelaksować się odrobinę.

Miły muchomorku, powiedzieć mi musisz. Gdzie kupiłeś taki śliczny kapelusik?.

Częściej patrz w niebo, a nie pod nogi. Myśli twoje będą jasne i lekkie.

Mój syn często powtarza. „Kocham cię jak stąd do....”. I tu wstawia co mu do głowy przyjdzie. Ostatnio było. „Kocham cię jak stąd na księżyc i z powrotem”.

Matka to ktoś, kto trzyma sznurek latawca. Bez matczynej kontroli można odlecieć, zagubić się w chmurach.

Dziś słonce pięknie świeci. Jasnością swą zachwyca. Jutro znów wiatr i chmury. Prawdziwa dmuchawica.