Minie jesień, przyjdzie wiosna – będzie na nas trawa rosła.

Krowy są mądrzejsze, nie liżą kory brzóz, nie tykają bujnej świętojańskiej trawy.

Bo wszystko jest trawą i jesień jest wszędzie, szanujmy życie, drugiego nie będzie.

Mówi chmura córce chmurce napatrz że się napatrz, bo to tam przeciwko nam wznoszą wielki drapacz. Wznoszą w górę Dom Kultury, wielkie, ostre ściany. A my chmury, biedne chmury będziemy drapane.

Chmurami gęsto [pokryte] niebo, las ciemnieje drzewami tamala. Nocą, on owładnięty strachem, zatem ty, Radho, zaprowadź go do domu!

Podobny chmurom zbieg prowadzi wszędzie mnie. Gdzie zmysły gubią sens, gdzie czarny pada śnieg.

Niebo prawie już nie było nad ziemią. Padał tylko śnieg tak gęsty i zimny, że nawet w grobach marzły ludzkie popioły. Któż jednak powie, że za tymi chmurami nie ma słońca?.

Nasze hasło brzmi „błękitne niebo”, ponieważ pod błękitnym niebem, w świetle słońca spędzimy nasze życie i nasze myśli są błękitnego nieba, to znaczy radosne, a kiedy są chmury, wiemy, że błękitne niebo jest poza nimi i ukaże się znowu.

A ja stoję nieporuszona w centrum tego zamieszania. Nie dziwię się niczemu. Nie mogę powstrzymać ani ziemi, ani nieba.

Bywa, że podczas zachodu słońca nie ma żadnych chmur (…) i kiedy spoglądam w niebo, do mojej czaszki wdziera się pomarańczowy ogień, który mnie oślepia.

Ona jest jak promień słońca, rozprasza każdy cień, przegania czarne chmury, ja wiem. Ona jest jak słońce, daje radość mi.

Dzieci już dawno poza domem ,a ja dalej zaczynam dzień o kawy.