Spróbuj pokochać jesień, z niesamowitymi urokami. Spójrz ile piękna niesie obdarzając cię nowymi dniami.

Z drzew spadają złote liście. To już jesień oczywiście. Lecą liście szu, szu, szu. W całym świecie pełno dżdżu.

Spodziewałam się jesieni, że mi świat odmienisz. Lecz ty wzdychasz. Ach, nie wcześniej, jak za jakie kilka wrześni. Módlcie się więc za mną, liście, szeleszczące powłóczyście. /Maria Pawlikowska-Jasnorzewska/

Już pod drzewami zeschłe leżą liście. Wspomnień szelestem tęskniąc wciąż do lata. A blady ranek zamyślony mgliście. W jesienny pejzaż melancholię wplata.

Ƈhciałabym aby jesień miła, w słońcach promieni cię budziła. Nie była chmurna, zapłakana. By radość niosła ci od rana.

Jesień nasza trwa niezmiennie przeszło cztery lata. Lecą liście, krwawe liście z drzew naszego świata.

Jesień nasza jakże długa! Aż serce więdnie. Mgłę krakowską. Szron warszawski w każdym czuję ścięgnie. W każdym nerwie.

Ach jak dobrze, przyszła zima! Już śnieg pada i mróz trzyma. Jest też zdrowo i wesoło. Bo śmiech dzieci słychać wkoło.

Jesienne chmury znów pędzi wiatr. W dalekie strony, w daleki świat. Zielone drzewa, które chroniły nas. W żółte kolory zamienił czas.

Grudzień. Już od dawna z kolegą czekaliśmy na niego. Aż przysypie ziemię śniegiem. Wodę zmieni w lód.

Śnieżnobiały zaś krajobraz. Choć mozołu nam przysparza. Ma uroki które cieszą. Bo w nich piękno się wyraża.

Dzień dziecka to znakomita okazja, aby zadbać o wspólne rozrywki dla małego Jasia, jak i dużego Jana.