Bujna łąka łaskocze apetyt kosy.

Tonęły gwiazdy płoszone świtaniem, Rozlane łąką wstały mgły zaraniem, Skrzyła po krzewach djamentowa rosa, Żywszemi farby świetlały niebiosa.

Czyżby to pąk z zielonych łąk, Nadzieja na współbieżność, Na jedność serc i rąk? Czy aby ty masz przejąć w komis moje sny.

W oddali łąki, wejdźże do łóżka, Czeka tam na cię z trawy poduszka, Skłoń na niej główkę, oczęta zmruż, Rankiem cię zbudzi słońce, twój stróż. Tu jest bezpiecznie, ciepło jest tu, Stokrotki polne zaradzą złu. Najsłodsza mara tu ziszcza się, Tutaj jest miejsce, gdzie kocham cię.

Nie martw się! Bo przyjdzie wiosna znów! Zawoła: „Przebudź się, ziemio! Przebudź Z głębokiego snu!” Znów wyjrzy słońce, Zazielenieje trawka na łące,

Chwile, które przeżywa, są jak trawa na łące, wśród której odnaleźć można kwiaty, które czynią ją piękną i niepowtarzalną. Kiedy przejdzie po niej wiatr, wszystko zmienia się... i nic, co znałaś, nie będzie wyglądało tak samo.

Miłości ani intrygą, ani szturem nikt nie zdobędzie, bo ona nie lubi szumu i nie jest kaskadą, ale jest jako strumień, który opływając skały, szuka dolin i łąk kwiecistych.

To właśnie szarość nieba sprawia, że ziemia zaczyna lśnić: łąki nieśmiało zielone, czarny chleb uprawnych pól.

Nie martw się! Bo przyjdzie wiosna znów! Zawoła: „Przebudź się, ziemio! Przebudź Z głębokiego snu!” Znów wyjrzy słońce, Zazielenieje trawka na łące, Wybuchnie wiosna i jak wiatrem rozwieje Mój smutek i zmartwienie!

Świecące niebo, złote gwiazdy, góry, morze i migocząca dal, łąki pełne kwiatów, drzewa w rozkwicie – wszystko jest odbiciem boskiej dobroci.

Raz ta pieśń – zaszła mnie w życie, za łąką, powaliła, przygniotła, kazała: służ! i wyrwała mi język jak płony kąkol, a miast niego wetknęła mi nóż.

Przyszło nam pisanie do Wiednia i Koszyc że będą panowie sami łąki kosić.