A ja nie kupiłam prezentu. I niewiele mam, aby podarować.

Aby żadna obca ręka, żadna siła wroga nam. Nie wyrwała tego krzyża spośród nas.

Tylko pod tym krzyżem, tylko pod tym znakiem. Polska będzie Polską, a Polak Polakiem. Ciągle wojny, ciągle burze wokół nas. Krzyż nie zdradził swej Ojczyzny, nie opuścił nas.

Nie zdejmę krzyża z mojej ściany. Za żadne skarby świata. Bo na nim Jezus ukochany. Grzeszników z niebem brata.

Przed wiekami, postawili go ojcowie. Aby strzegł ziemi naszej przed wrogiem. Chociaż tyle, tyle czasu już minęło na tej ziemi. Krzyż ten stoi i króluje między swymi.

Nie zdejmę krzyża z mego serca. Choćby mi umrzeć trzeba. Choćby mi groził kat morderca. Bo krzyż to klucz do nieba.

Nie zdejmę krzyża z mojej duszy. Nie wyrwę go z sumienia. Bo krzyż szatana w niwecz kruszy. Bo krzyż to znak zbawienia.

A gdy zobaczę w poniewierce Chrystusa krzyż i ranę. Która otwiera jego serce. W obronie krzyża stanę.

Takiej miłości tobie życzę. Zalotnej, dźwięcznej z płomieniami. Która ogarnia myśli, duszę. Na złe i dobre będąc z nami.

Dla niej muzyka, ptaków śpiewy, słońce, co zbiera piękna plony. Czarując uśmiech, barwy kwiatom i lot podniebny serc szalony.

Miłość jest kwiatem tak cudownym, do niej pasują gwiazd promienie. I wszystko, co jest delikatne, co dobrem, ciepłem w nas jaśnieje.

Miłość jesienna jest poważna, ma czułość wiosny i żar lata. Jest taka cenna w ciepłych barwach, brązach, purpurach i szkarłatach.