Dojrzała miłość nie ma wzlotów, ma bukiet niczym stare wino. W takim uczuciu błogi spokój, spleciony wspomnień pajęczyną.

Na twardym stoi fundamencie, w takiej miłości zbędne słowa, zawsze jest pewna swego jutra. To miłość wielosezonowa.

Jesienna miłość jest stateczna, u niej rozsądek ma prawo głosu. Zdumiewa siłą, pyszni się złotem i aromatem dojrzałych owoców.

Warto natomiast być szczęśliwym. I cokolwiek to dla ciebie oznacza. A zatem przestań być pamiętliwym. Ciesz się życiem, kochaj i wybaczaj.

Nie warto się do niczego zmuszać. To zawsze niesmakiem się kończy. To twe wnętrze musi się wzruszać. Wtedy twe łzy z radością połączy.

Nie warto też nigdy się poddawać. Trzeba walczyć do samego końca. Wtedy moc z nieba będzie łaskawa. I twa radość z sukcesu nieustająca.

Nie warto wracać do tego co było. Przecież to tylko rani twoje serce. Wszak to już wczoraj się zdarzyło. I nie wróci do ciebie nigdy więcej.

Nie warto też życzyć nikomu źle. A wręcz wszystkiego najlepszego. Wtedy niebo pełnię łask ci ześlę ci. I spotka cię coś nieoczekiwanego.

Nie warto nosić w duszy ciężaru. Gdyż obciąża zmysły jak kamień. Lepiej doszukać się w sobie czaru. Co ma radości i szczęścia znamię.

Nie warto ukrywać w sercu żalu, do ludzi którzy Cię skrzywdzili. To oni z sumieniem żyją w realu. Pozwól by sami się z tym męczyli.

Przyglądam się kwiatom i dobrze mi z tym dopóki trwa lato nie lękam się zim i chociaż jesienny powieje wnet wiatr odnajdę znów lata ślad

Lipy dawno już przekwitły. Już na polach kłos dojrzewa. Czas wakacji. Lato w pełni. Czego lipiec się spodziewa?.