W marzeń cichym klękniemy kościele. Gdzieś od ludzi daleko i światła. Mój ty biały, serdeczny aniele. Moja duszo ty jasna, skrzydlata!

Fiołkami ci drogę uścielę. Że nie dotknie się stopa twa ziemi. I powiodę cię, biały aniele. I powiodę szlakami jasnymi.

Za­pachniało fiołka­mi, a ja z wiosen­ny­mi marze­niami, podróż da­leką roz­poczy­nam.

Fiołkami ci drogę uścielę. Kwiaty rzucę pod stopy pachnące. Wonne lasów i pól naszych ziele. I storczyki, co rosną na łące.

Pachnie dookoła fiołka­mi i cho­ciaż dużo wiedzą, nic nie mówią, nikt nie da rady zmienić lo­su, a ja nie chcę ko­lej­nych dos­tać ciosów.

Fałszywa znajomość jest bardzo zła. Zrezygnuj z nie od razu. Samotność nie jest taka zła. Tylu ludzi jest samotnych.

Zachowaj spokój, a niepokój minie. Odpocznij. Policz do dziesięciu skowronków. Weź głęboki oddech. Poczuj ulubiony smak. Weź zapach ‐ w płuca. Dobrego człowieka do kawy.

Łatwo kochać dzieci, lecz utrzymać je przy sobie bardzo ciężko.

Nie rezygnuj z tego, co kochasz. Jeśli masz w swoim życiu coś, dzięki czemu czujesz się naprawdę szczęśliwy, coś co nadaje sens twojemu życiu – nie pozwól sobie tego odebrać. Kontynuuj, idź za tym, nie rezygnuj z tego, chyba, że pojawią się jakieś wyjątkowe okoliczności, w obliczu których staniesz przed wyborem.

Nie pozwól sobie, żeby ktoś traktował cię jak zabawkę i chciał cię jedynie „na chwilę”.

Podobno smoki kiedyś też istniały, ale czy ktoś je spotkał.

Czas odchodzi, jak rwąca rzeka, ani nie przyspiesza, ani nie poczeka. A w oddali ponad mgłą, czysty orszak białych róż, kiedy twoja dusza śpi, one wyruszają już.