Świat dzieli się na dwie połowy. W jednej z nich jest nie do życia. W drugiej nie do wytrzymania.

Nikt nie lubi prawdy prosto z mostu, chociaż jest o niebo bardziej interesująca.

Poznawszy co piękne, czym jest miłość i jak wygląda najbielsza biel. Kiedyś odpłynę w polarnej zorzy, a zimny wianek założą mi na skroń.

Tak jak motyl lekka, płynę z obłokami. Z latarenką świetlika tańczę pod gwiazdami. Atlantydę znajduję, ot tak, od niechcenia. Hieroglify bez trudu w litery zamieniam.

Niech cały kosmos głosi mądrość Boga. Niebo i lądy, planety i słońce. A dzień niech nocy, wielkość opowiada stwórcy wszystkiego.

Ponad dachem naszego domu, dobre słowo twe, jak skrzydło ptaka, opowiadasz o latach zielonych i o dawno zasuszonych kwiatach.

Pan Bóg w kościele czeka na swoje dzieci.

Jak paciorki różańca przesuwają się chwile, nasze smutki, radości i blaski. A ty Bogu w kościele je zanieś, połączone w różaniec święta panienko, pełna łaski.

Bo tylko Bóg w kościele, zrozumieć może mnie. On który czyta w myślach śledzi każdy gest. Rozprasza mrok zwątpienia darzy życiem swym. Pociesza mnie, że przyjdą lepsze dni.

W kościele tym jest z ciałem, krwią. Bóg pod postacią chleba. Swym ciałem karmi duszę mą. By żyła w nim dla nieba. W to wierzyć zawsze mocno chcę. Bo tego kościół uczy mnie. W nim żyć, umierać, pragnę.

Com przyrzekł Bogu przy chrzcie raz. Dotrzymać pragnę szczerze. Kościoła słuchać w każdy czas. I w świętej wytrwać wierze. O Panie Boże, dzięki ci. Żeś mi Kościoła otwarł drzwi. W nim żyć, umierać pragnę.

Żyjesz w zgodzie ze światem.