I w oknie otwartym, gdzie podmuch ciepła do domu wpada i przy kominku, którym ogień zimne myśli ogrzewa.

W sukience w kwiaty, w kaloszach z parasolem i w czapce zmarznięta, szalem owinięta.

W ścieżce, która raz świeża, zielona, raz mokra od porannej rosy, później cała zasypana białym puchem.

W niebie, które raz opromienione słońcem, raz przyciemnione gradową chmurą.

W każdym liściu, który zmienia się z zielonego na żółty, rudy, potem spada, usycha, szeleści pod stopami.

Są ludzie, którzy potrafią udawać latami. Nosić maski i każdego dnia wcielać się w role, które grają.

Nie jestem pewna, czy nie bardziej pogardzam fałszywym futrem, niż fałszywym świadkiem.

Nie wystarczy jedynie aktywnie myśleć o swoich relacjach.

Przychodzą w życiu dni powodzi, gdy wszystko zdradza nas i zawodzi. Gdy pociąg szczęścia w dal odchodzi, gdy wraca zło do wiary twierdz, gdy grunt usuwa się jak kładka jest wtedy ktoś, kto trwa do ostatka. Ktoś, kto nie umie zdradzić matka.

Wypełniasz role, które uważasz za zależne od relacji, w których się znajdujesz.

Ludzie oczekują, że każdy widzi pewne sprawy tak jak oni, z ich punktu widzenia.

Szczęście nie oznacza tego samego, dla każdego.