„W ogrodzie mojej pamięci pielęgnuję różne kwiaty.“

„Kwiaty są istotnie cudownymi stworzeniami.“

„Skromne i niepokaźne kwiaty, rozwijające się w dolinach umierają może, gdy przesadzić je nazbyt blisko niebios, w rejony, gdzie zbierają się burze, a słońce pali.“

„Wiosenne kwiaty, jesienny księżyc, letni wiatr i zimowy śnieg. Kiedy twego umysłu nie przesłonią chmury, każdy dzień jest twoim najlepszym dniem.“

„Tylko kwiaty dzielą się swoim zapachem ze wszystkimi… i z dobrymi, i ze złymi; ludzie nie… mogliby się rozchorować.“

My też kiedyś - tak jak zamarznięta rzeka, która uwalnia się od lodu i płynie do morza - zestarzejemy się, zachorujemy i wpłyniemy do morza śmierci.

To, co ma przyjść, przyjdzie. Gdybaniem nie zawrócisz rzeki.

Bo tu zawsze się dzieli na z tej i z tamtej strony rzeki. Kiedy ludzi może coś podzielić, zawsze się podzielą. I nie tylko według rzeki.

Każda książka jest jak rzeka - ma swoje źródło.

Rzeki są inne [...]. Pozostają w ciągłym ruchu. Zabierają sekrety i tajemnice ze sobą do morza.

Rzeka była wielkim milczącym nośnikiem pragnień i nadziei, starych butów, kawałków srebra i wspomnień.

Dobrze znaleźć jakieś oparcie dla nóg, idąc pod prąd rwącej rzeki.