Rusza pociąg sapiąc głośno. Już w przedziałach grzyby rosną. A na półce, wśród bagaży. Leży sobie bukiet z jarzyn.

Jesienny pociąg. Stoi pociąg na peronie. Żółte liście ma w wagonie. I kasztany, i żołędzie. Dokąd z nimi jechać będzie?.

Miłością zyskasz braci swych. Oni podporą Twą będą. I cieszyć również będą się. że przyjaźń twoją zdobędą.

Załogą przyjaciele są. Wspierając nas w naszych trudach. Lecz trzeba pracy by ich mieć. A z nimi wiele się uda.

Wiatrem, co ciągle dmie i dmie. Jest miłość bliskich i nasza. Raz nas uskrzydla, pchając w przód. A raz nas nawet przestrasza.

Naszym żaglem nadzieja jest. Dzięki niej szybciej płyniemy. A wiara to ogromny maszt. Na który żagiel wciągniemy.

Życie to jest ogromny rejs. My statkiem jesteśmy sami. Musimy płynąć ciągle w przód. Na spotkanie z przygodami.

W życiu należy dbać głównie o duszę, a nie o ciało.

Choć zniszczył ci życie, wciąż o nim myślisz.

Wygląd do końca nie jest ważny ,ponieważ patrzymy na charakter.

Nic nie dzieje się bez przyczyny.

Piękno jest w nas, a to co na zewnątrz przeminie.