Nosimy w sobie wieczne poczucie winy. Ci, którzy noszą w sobie poczucie winy, mogliby pełnić życiową misję – nieustanne dbanie o zadowolenie innych.

Często myślimy, że na coś nie zasłużyliśmy, że nie powinniśmy zbierać pochwał, oklasków, czy życzliwości losu.

Niektórzy ludzie po prostu wychodzą, zamykają za sobą drzwi i nic nie jest w stanie tego zmienić.

Nic cię nie kontroluje z wyjątkiem twoich przekonań i wierzeń.

Nic cię nie powstrzymuje, z wyjątkiem twoich leków.

Nic cię nie ogranicza z wyjątkiem twoich myśli.

„Pomimo długotrwałej choroby czerpię z życia głęboką radość”.

Że „później” dzień zamienia się w noc, noc w bezradność, uśmiech w grymas bólu, a życie we wspomnienie.

Nie odkładajmy niczego na później, życie jest zbyt krótkie. Kochajmy i doceniajmy tych, co mamy przy sobie.

Obecna, nasza sytuacja pokazuje, że za późno jest na wyciągnięcie ręki. Dbajmy o relacje między nami. Oby nie było za późno, choć to czasem trudne.

Później może nigdy nie nadejść.

Później niczego nie będzie, tylko żal i smutek.