Zbliża się czas Wigilii, już nigdzie nie biegniemy. Powoli ten czas celebrujemy. Gotujemy smakołyki, ciasta pieczmy, dom stroimy. Po prostu magią się cieszymy.

Wszędzie pojawiają się kolorowe lampki, choinki pięknie ozdobione. Kolędy płyną wszem i wobec, miny mamy rozanielone. Myślimy o podarunkach, o świątecznym jedzeniu.

Gdy zbliża się grudzień, zwalniamy. Powoli po świecie się rozglądamy. Zaczynamy myśleć o magii świąt, o chwili. Gdy na moment świat się umili.

Chociaż szybko tak mijają, w sercach naszych wciąż zostają. I te ich wspaniałe chwile każdy z nas wspomina mile.

Mikołaja w kominie. Prezentów ile się nawinie. Cukierków skrzynki, dwumetrowej choinki. Przed domem bałwana. I Sylwestra do rana.

Większość z nas ucieka przed drugim człowiekiem, umniejszamy Święta, bo relacje, z jakimi przychodzi się nam w tym czasie zmierzyć, trudno udźwignąć.

Wolimy się wkurzać, mówić, że właściwie po co te całe Święta, że to tylko dwa dni, że ta cała szopka, jak co roku kompletnie nie ma sensu.

Odliczamy czas, kiedy po Wigilii zostaniemy sami, bez tych wszystkich oczekiwań, pytań i ocen wokół. „Już po wszystkim” – myślimy. Nie słyszymy tego żalu i smutku, tego wszystkiego, co kazałoby się nam zatrzymać.

Jest późny wieczór przed Wigilią, dom już ucichł, choinka się świeci, pachnie makowcem i kapustą z grochem. Taki nasz domowy misz masz. Telefon co chwilę informuje mnie o kolejnych życzeniach przysłanych przez kolejnych znajomych. A ja piszę i w głowie układam listę, do kogo chcę zadzwonić.

Jakoś tak tęskni mi się za domem. Za mamą, której nie ma już z nami. Więc cieszę się jak dziecko, moc co roku w Boże Narodzenie. Zorganizować obiad w swoim domu dla rodziny. Objawem dorosłości jest odpowiedzialność, miłość bezinteresowna i szacunek do siebie, ale i do innych – zwłaszcza do ludzi, którzy dali ci życie i wychowali cię i w ogromnym stopniu są współtwórcami twoich dzisiejszych sukcesów.

Niech Mikołaj ci przyniesie dużo zdrowia i miłości. A mnie pozwól w moim sercu – jak najlepiej cię ugościć!

Niech Mikołaj ci przyniesie prezent, który cię rozczuli. A mnie pozwól w moich myślach – jak najmocniej cię przytulić! - Joanna Kudłowicz