Nie starzeję się, stałam się mądrzejsza.

Gdzie tam zimno, futro białe, mam podszyte watą całe. Nigdy mrozu się nie boję, na poduszce przecież stoję.

Potem zjadłem pączki z lodu i nie czuję wcale głodu. A nie zimno ci bałwanku, stać na mrozie bez ustanku?.

Śniegowy bałwanek. A dzień dobry miły panie. Powiedz coś jadł na śniadanie?. Zjadłem śniegu cztery miski, wody tylko cztery łyżki.

Biegun jest na końcu świata. Tam w ogóle nie ma lata. Śniegu pełno przez cały rok, dla bałwana rok wspaniały. Będzie sobie tutaj stał, ile tylko będzie chciał. Tylko czy mu się nie znudzi, że dokoła nie ma ludzi, że nawet gdy słonko świeci, tam w ogóle nie ma dzieci.

A skąd masz kapelusz taki?. Przystroili mnie chłopaki. Mały Janek zwany zuchem, wdział mi kosz z czerwonym uchem. A byłeś ty kiedy w szkole?. Ja na polu już stać wolę. Do nauki nie mam chęci.

A że o swą głowę dbał, pewnie nocy bałwan wstał i ułożył się na śniegu i poturlał się na biegun. Dobry pomysł miał?.

Chociaż dużą głowę miał, to się bałwan trochę bał, że gdy przyjdą dni gorące, to mu głowę stopi słońce, gdy tak będzie stał.

Kiedy ktoś się zimna bał, to się bałwan z niego śmiał. Bo gdy wkoło zimno było, jemu właśnie było miło, gdy na mrozie stał.

Na podwórku bałwan stał, który dużą głowę miał. Oczka – czarne, dwa węgielki, nos z marchewki nie za wielki. I tak sobie stał.

Zrobi nos z marchewki?. Kto znajdzie. Dwa patyczki. Na brewki?. Kto przyniesie. Cztery kamyki. By mu zapiąć. Białe futro na guziki?. Już ma bałwan. Kapelusz na głowie. Może się ukłoni. I dzień dobry powie.

Z jednej będzie. Bałwankowi brzuszek. Z drugiej. Bałwankowi głowa. Stanie bałwan na środku podwórza!