Gdzie na klombach z pasztetów i klopsów sztuka mięsa uśmiecha się do psów, gdzie szynkowa, różowa jak róża, swym zapachem psie nosy odurza.

I zabawnie szczerzy kły, Choć nie bywa nigdy zły. Gdy psu kość dam - pies ją ssie, Bo to są zwyczaje psie.

A gdy powiem: - Cicho leż! Leżę ja i pies mój też. Kiedy dłoń wyciągam doń, Grzecznie liże moją dłoń.

A więc wołam: - Do mnie, psie! I już pies odzywa się. Potem wołam: - Hop-sa-sa! I już mam przy sobie psa.

Julie to miła dziewczyna, a ty jesteś pies na baby. Bez obrazy, lubię psy, ale ona zasługuje na kogoś lepszego.

Moje, twoje. Ten pies jest mój, powiadają dzieci biedaków; to moje miejsce na słońcu. – Oto początek i obraz uzurpacji na całej ziemi.

Cią­gle po­lo­wał po swo­im po­ko­ju: To pies, to za­jąc - mię­dzy sto­ły, stoł­ki Go­nił, ucie­kał, wy­wra­cał ko­zioł­ki, Strze­lał i trą­bił, i krzy­czał do zno­ju.

Lecz wystarczy pieskowi dać mleczko i już nie ma smuteczków nad rzeczką.

Że nie można gryźć w nogę sąsiada, i że z nieba kiełbasa nie spada. A ostatni smuteczek jest o to, że człowiek jedzie, a piesek musi biec piechotą.

Cudzemu koniowi, cudzej żonie, cudzemu psu nie dowierzaj.

Zawsze będę przy Tobie, bo Ty też jesteś przy mnie.

„Bo przyjaciele pozostaną przyjaciółmi, aż do końca”.