Wierzby nad lustrem jeziora pełne jesiennego powabu, wiatr gałązkom zaplata warkocze spójrz miła, jakie one urocze.

Pachnące kwieciem nad jeziorami Gdzie oczy śmiały się z radości I gdzie łabędzie - rodzinami, Witały nas, jak znanych gości.

Odrobina deszczu każdego dnia wypełni jeziora i aż do przepełnienia. – Przysłowie liberyjskie

Dorastałem w tym mieście, moja poezja narodziła się między wzgórzem a jeziorem , zabrała swój głos z deszczu i, podobnie jak drewno, przemoczyła się w lesie.

Jezioro istnienia. Deszcz to twoje narodziny Wzbierające głęboko Pod sklepieniem nieba. Poszukuje i sączy się, Płynie...

Nadwodne drzewa na brzegu to wiotkie, obramowujące jezioro rzęsy, a leśne pagórki i skały dookoła to jego krzaczaste brwi.

„Ziemia i niebo, lasy i pola, jeziora i rzeki, góry i morze są doskonałymi nauczycielami i uczą niektórych z nas więcej tego, czego moglibyśmy się nauczyć z książek”.

Słońce jest pyszne, deszcz orzeźwia, wiatr nas przygotowuje, śnieg stymuluje. Naprawdę nie ma czegoś takiego jak zła pogoda, tylko różne rodzaje dobrej pogody.

Słońce świeci na dobrych i złych ludzi i pada także na nich. Bóg nie wybiera deszczu tylko dla złych ludzi.

W deszczowe dni słońce jest niewybaczalnym intruzem.

Wcale nie jestem taki zwykły pastuch. Mam szklane oko, drewnianą nogę, niedowład lewej ręki. To nie jest standardowe wyposażenie pastucha.

Twoje oczy pozwalają mi dotrzeć do twojego serca.