Poszedł, a ja zostałam sama. No może nie do końca, zostałyśmy razem. Ja i ona - pustka. Jakie to głupie, że człowiek tyle lat żyje z czymś czego nie ma i nadal nie potrafi się do tego przyzwyczaić.

Mając nawet niewiele- dzieli się tym, co ma. Prawdziwa dobroć rozjaśnia. Rozumie. Przytula. Pomaga. Nie analizuje. Nie kalkuluje. Nie rozlicza.

Czasami lepiej jest kogoś, komu nie ufasz, mieć pod ręką, żeby go nie spuszczać z oka.

Z samotnością w sercu, z pragnieniem w głodnych oczach, z rezygnacją w dłoniach. Kocham.

Tańczyła dla siebie, przepojona radością, w oku cyklonu szczęścia, jakim było życie.

Jeśli uśmiech jest udawany, nie ma zmarszczek wokół oczu.

Był to uśmiech, który można próbować naśladować, stojąc przed lustrem w łazience. Magnetyczny, rozkoszny, zdający się mówić: „Nie możecie oderwać ode mnie oczu, co?”

Spogląda na mnie i uśmiecha się, nasze oczy się spotykają i ja uśmiecham się do niej. Spuszcza wzrok, a ja zatrzymuję się i patrzę na nią. Podnosi wzrok i uśmiecha się jeszcze raz.

Twój czas jest ograniczony, więc nie marnuj go na bycie kimś, kim nie jesteś. - =

W oka mgnieniu straszny świt zalał żarem całą ziemię. W jaśniejszym od dziesięciu słońc biało-liliowym błysku, który rozdarł źrenice i boleśnie smagnął wszystko, co wokoło żyło, bujne zarośla – przez płynne przenikanie jednego obrazu w drugi – zamieniły się w szkielety.

Bardzo często, gdy ktoś próbuje pokazać, co jest dobre, pokazać, że życie jest hojne, inni odrzucają te wizje, jakby ich oczom ukazał się demon. Nikt nie lubi oczekiwać od życia zbyt wiele, a to w obawie przed porażką.

Zrób moje ćwiczenie odstresowujące. Zamknij oczy i głęboko oddychaj. Wyobraź sobie górski potok. Pomyśl, że topisz tam porywacza, bierzesz kamień, robisz zamach i z całej siły…