. „Chociaż zawsze najlepiej jest wierzyć w siebie, niewielka pomo przyjaciela innych może być wielkim błogosławieństwem”.

I niechaj przyjaźń nie będzie niczym innym, jak wzajemnym odkrywaniem skarbów ducha, dzielcie między siebie radość, przyjazne uśmiechy i gesty dobroci.

Leci latawiec w górze, nad drogą, Ma kolorowy i długi ogon. Może tygrysek chciał zwiedzić świat I na ogonie latawca siadł? A teraz leci sam nie wie dokąd, Bardzo daleko, bardzo wysoko?.

Koszę tygrysków zanoszę mamie. Mama układa je na piżamie. Te na rękawach, te na kieszeniach… Ale jednego tygryska nie ma! Nie ma w pokoju, nie ma w ogrodzie. Mały tygrysku, gdzieś nam się podział?.

Rano do pracy śpieszy się tato, Otwiera szafę, wyjmuje palto. Nagle wiatr dmuchnął, porwał tygryski, Jakby to były jesienne listki, I z tygryskami przez okno uciekł, I po ogródku wszystkie rozrzucił.

Mama się gniewa: – Spać trzeba teraz! Wszystkie tygryski z piżamy zbiera, Chowa do szafy, na klucz zamyka, Żeby już dzisiaj nie mogły brykać.

Moja piżama – cała w tygrysy. A te tygrysy straszne urwisy, A te tygrysy nie chcą spać nocą, Fikają kozły, skaczą i psocą.

„Tygrys na rozbiegu, jastrząb w powietrzu, co składa się na polskiego orła.

I tak się dobrze skończyło wszystko. I dzień się kończy. Wieczór już blisko. Wkrótce światełka w oknach zabłysną. Spać się zachciało moim tygryskom.

Aż wreszcie … tato przychodzi z pracy. – Czemu, córeczko tak na mnie patrzysz? Czemu się ze mnie obie śmiejecie? – Bo ty tygryska masz na berecie! Bo nasz tygrysek nigdzie nie uciekł! Bo on z tatusiem poszedł i wrócił!

Wiedz że wystarczy, Jeden dotyk Twój, Jeden czuły szept, Bym wzleciał, W górę jak ptak.

Niemal wszędzie można znaleźć niezliczone ilości owadów, dlatego żywi się nimi wiele gatunków ptaków.