Człowiek sięgać ma dalej, niż ręką dosięgnąć zdoła, Bo po to właśnie jest niebo.

Szukając szczęścia – czy je znajdę? Nie wiem. Wiem, że wspaniale jest być człowiekiem pod błękitnym niebem.

A ludzie rzekną, że nieba szaleją, A nieba rzekną: że przyszedł dzień Wiary.

W człowieku spotykają się niebo i ziemia. Jak ziarnko piasku otoczone jest przestrzenią, tak nasza rzeczywistość pogrążona jest w wiecznej nieskończoności, pełnej blasku, mocy i czystości.

Oprócz powietrza, ziemi, wody i ognia to pieniądz jest piątą naturalną siłą, z którą najczęściej musi się liczyć człowiek.

I chodzą ludzie podziwiać szczyty gór i wzdęte fale morza, i szerokie nurty rzek, i przestwór oceanu, i kręgi gwiezdne, a siebie zaniedbują.

To co puste dudni, to co pełne jest ciche. Głupiec jest jak na wpół próżny garnek. Mądry człowiek przypomina pełne wody jezioro.

Tylko ludzie wielcy mogą jednocześnie trzymać głowę w chmurach i twardo stąpać po ziemi.

Lepiej, żeby obłok bujał w człowieku niż odwrotnie.

W duchowości nie chodzi o doskonałość; chodzi o połączenie. Droga życia duchowego zaczyna się tam, gdzie teraz znajdujemy się w bałaganie naszego życia.

„Lęk to cienki strumień strachu ściekający przez umysł. Jeśli jest wspierany, tworzy kanał, do którego spływają wszystkie inne myśli.”

A żółty słonecznik nad strumykiem, w jesiennej urodzie stał.