Jestem starcem i znałem wiele problemów, ale większość z nich nigdy się nie wydarzyła.

Człowiek niestety potrzebuje odpoczynku, by z nowymi siłami wskoczyć na tą rozpędzoną karuzelę, nie bojąc się o zawroty głowy.

Każdy ma swoją ścieżkę życiową, ale nie każdy przechodzi nią tak, jak powinno, do końca.

„Och, ścieżka jest drogą, jak statyw, potrząśnij mną trochę”.

A jego ścieżka wiedzy zaczyna się od pierwszego mniej lub bardziej pewnego kroku.

Godną ścieżką człowieka nie jest podążanie śladami innych.

Kto zaczyna ścieżkę z ufnością, zakończy ją w zwątpieniu, a kto wątpi na początku, dostąpi ufności.

W mocy człowieka jest dać wielkość swojej ścieżce, ale żadna pojedyncza ścieżka człowieka nie może uczynić wielkim.

Dopiero osiągnięcie celu świadczy o poprawności ścieżki.

Przeznaczenie znajdujemy na ścieżce, z której wybraliśmy uciec.

Wszystkie złe ścieżki prowadzą donikąd.

Często wędrując daleko na ścieżce życia, zdajesz sobie sprawę, że stoisz na złej drodze.