Zapal świeczkę za tych, których zabrał los Zapal świeczkę w oknie.

Rozłąka osłabia mierne uczucie, a wzmaga wielkie, jak wiatr gasi świecę, a rozpala ogień.

Nie uwierzy pan, sprawia mi przykrość, gdy muszę świecę zgasić. Mam wrażenie, jakbym przerywał jej życie.

Ten, nie potrafi doznawać zachwytu, jest martwy, niczym zdmuchnięta świeczka.

Czas jest to wiatr, on tylko małą świecę zdmuchnie, Wielki pożar od wiatru tym mocniej wybuchnie.

Niektórzy ludzie są jak świece. Spalają się, żeby przynieść światło innym.

Moja świeca z dwóch końców płonie. I zgaśnie jeszcze tej nocy. Lecz, wszyscy mi drodzy i wszyscy mi wrodzy. Daje światło o wielkiej mocy.

Nie ma co sięgać po księżyc, kiedy się nie ma nawet jałowej świecy.

Nasze życie jest jak płomień świecy, może je zdmuchnąć każdy powiew.

Ogarek świecy dogasał w krzywym lichtarzu, mętnie oświetlając w tym nędzny pokoiku zabójcę i jawnogrzesznicę, których tak dziwnie zbliżyła wieczna księga.

Kiedy świąteczny stół się ugina Śpiewa kolędy cała rodzina Na niebie pierwsza gwiazdka już świeci niech Cię bogaty Mikołaj odwiedzi.

Dziś Wigilia - wielki dzień. Smutki niech odejdą w cień. Już choinka przystrojona, w kuchni coś gotuje żona. Gdzieś dzieciaki się krzątają, na gwiazdora wyglądają.