By żyć samotnie, trzeba być zwierzęciem lub Bogiem – powiada Arystoteles, brakuje trzeciego przypadku: trzeba być jednym i drugim na raz – filozofem...

Jedyne lekarstwo dla znużonych życiem w gromadzie: życie w wielkim mieście. To jedyna pustynia, jaka jest dziś dostępna.

Ludzie pozostają samotni, ponieważ budują raczej ściany, a nie mosty.

Kochać i nie móc być razem to jak jechać w różnych autach na sąsiednich pasach ruchu - jedziemy obok siebie, patrzymy w szyby swoich aut, uśmiechamy się do siebie, ale przesiąść się nie możemy.

Wrony żyją gromadą, orzeł sam.

Życie miejskie: miliony ludzi, których dzieli wspólna samotność.

Jeżeli jestem sam w lesie, nie może mnie spotkać żadna podłość, nie mogę usłyszeć kłamstwa ani świstu bata.

Samotność jest jak ogród, w którym dusza usycha, a kwiaty przestają pachnieć.

Jestem najpotężniejszym człowiekiem na świecie, rządzę największym imperium w dziejach, kochają mnie miliony i nie mam z kim wypić filiżanki herbaty.

"Niektórzy ludzie są ze sobą całe lata, ale nigdy nie masz uczucia, że do siebie pasują. Wydaje ci się, że mieszkają na różnych piętrach jednego domu".

We wszechświecie są być może setki miliardów galaktyk, a w każdej galaktyce są setki miliardów gwiazd. Gdybyśmy byli zupełnie sami, było by to idiotyczne marnotrawienie miejsca.

Kiedy jesteśmy samotni, często tęsknimy za straconymi przyjaciółmi czy członkami rodziny. Ze smutkiem możemy też wspominać ukochanego pupila.