Skruchę? Za późno! Gałązka raz zerwana z drzewa musi uschnąć! Liść, który spadł z drzewa, musi zbutwieć.

Wróćcie, zanim liście opadną z drzew.

Cóż ja jestem? Liść tylko, liść, co z drzewa leci. Com czynił – wszystko było pisane na wodzie. Liść jestem, co spadł z drzewa w dalekim ogrodzie, Wiatr niesie go aleją, w której księżyc świeci.

Gdy przed świtem słowik śpiewa, drzewa w cieniach słuchają. Pod rękę po ogrodzie chodzi Pan Bóg z Mają. Srebro brzmi, z liści spływa, drzewa się kołyszą, kwiaty siwe słuchają, nieba siwe słuchają…

Nie nauczą mnie niczego kwiatki, czy drzewa, lecz tylko drugi człowiek.

W Wielkanoc zazwyczaj jeszcze trochę trzyma zima, choć czuje się już przedsmak wiosny. Kwitną łąki zawilców, wyjątkowe zjawisko w polskiej przyrodzie.

Z gór zaczęły długim korowodem zstępować lekkie mgły. Otulały wyniosłe drzewa i pochylały się nad każdą trawką i kwiatem.

Mam wszystko czego mogę chcieć, i nawet dyplom mam na ścianie, i kilka listów, dużo zdjęć, i uschły kwiatek , i wspomnienie (...), kilka koszulek, co miesiąc firma pensje płaci. Życie me piękne jest i miłe, aż nie dostanę kopa w tyłek.

Jeśli chcesz siać na dni, siej kwiaty. Jeśli chcesz siać na lata, sadź drzewa. Jeśli chcesz siać na wieczność, zasiewaj idee!

Bóg prowadzi z człowiekiem niekończący się dialog za pośrednictwem drzew, kamieni, traw i kwiatów, snów i przypadkowo spotkanych ludzi.

Świecące niebo, złote gwiazdy, góry, morze i migocząca dal, łąki pełne kwiatów, drzewa w rozkwicie – wszystko jest odbiciem boskiej dobroci.

Bluszcz tuli się do pierwszego drzewa, jakie napotka; oto pokrótce historia miłości.