Każda minuta owiana jest pasjonującą tajemnicą – wojownik nie wie, skąd przyszedł ani dokąd idzie.

Ale wie, że nie znalazł się na świecie przez przypadek. I cieszy się, że wszystko go zaskakuje, że zachwycają go nowe pejzaże. Często się boi, ale dla wojownika światła to całkiem normalne.

Daje z siebie zawsze to, co najlepsze, ale też najlepszego oczekuje od innych.

Wojownik światła wie, że cel nie uświęca środków. Ponieważ cel nie istnieje, istnieją tylko środki. Życie gna go z nieznanego w nieznane.

Ten, kto zaczyna wojnę, powinien ją przegrać.

Zegar mojej duszy pospieszył się i wydzwania wichrem listopadowym żałobne pieśni, targa gałęźmi obnażonych drzew, szumi liśćmi – to moje zwiędłe pragnienia.

Tej jesieni królowie sypią się jak liście z drzew.

Jeśli chcesz siać na dni, siej kwiaty. Jeśli chcesz siać na lata, sadź drzewa. Jeśli chcesz siać na wieczność, zasiewaj idee!

Gdy przed świtem słowik śpiewa, drzewa w cieniach słuchają. Pod rękę po ogrodzie chodzi Pan Bóg z Mają. Srebro brzmi, z liści spływa, drzewa się kołyszą, kwiaty siwe słuchają, nieba siwe słuchają…

Ja stoję nieporuszona w centrum tego zamieszania. Nie dziwię się niczemu. Nie mogę powstrzymać ani ziemi, ani nieba.

Ona jest w tej samej chwili żołnierzem i kochanką. Ona jest jak przyroda. Jak niebo i ziemia.

Pochłonąć zachody słońca i przestrzeń między drzewami i wodą, i stojące niebo niewiadomego koloru.