Przyroda potrzebuje światła, człowiek ciepła.

Lubię jesienne słońce, wtedy Gdy przez tłum chmurek i mgieł się przedziera I rzuca blady swój umarły promień Na drzewo, co się od wiatru kołysze, I na wilgotny step.

To tylko chmurka deszczowa, krąży przy drzewie gdzie miodek jest Nic złego się za tym nie chowa, chmurką niech nikt nie zajmuje się… To jasne, że chmurki deszczowe, słodkiego miodu nie lubią jeść.

Tryskały z drzew liście i soki. Pijane chodziły zwierzęta i obłoki.

Nie sprzedaje się drzewa w lesie ani ryby w jeziorze.

Świecące niebo, złote gwiazdy, góry, morze i migocząca dal, łąki pełne kwiatów, drzewa w rozkwicie – wszystko jest odbiciem boskiej dobroci.

Dziś otchłań tu, gdzie rosły drzewa, O ziemio, ile widzisz zmian! Gdzie niegdyś ulic szum, dziś tam Spokojne morze, łódź i mewa.

Życie - to wojna i przystanek chwilowy w podroży.

Podczas wojny niczego nie należy lekceważyć.

Nie męcz się, dusząc w sobie tajemnice, które od środka Cię zżerają, wysysając całe piękno twojego istnienia.

Na wojnie nawet przy najlepszej taktyce decyduje odwaga.

Obrona jest skuteczniejszą formą prowadzenia wojny.