Jeśli nie wejdziesz do lasu, to nic ci się nie przydarzy i nigdy nie zaczniesz naprawdę żyć.

Wiele osób umiera w wieku dwudziestu pięciu lat i nie zostaje pochowanych aż do siedemdziesięciu pięciu.

Żyj tak, aby Twoim znajomym zrobiło się nudno, kiedy umrzesz.

Śmierć staje się sympatyczniejsza, w miarę, jak się starzejemy.

Śmierć to drobiazg. Trzeba zacząć od życia. To mniej zabawne i trwa dużo dłużej.

Śmierć nadaje piękno życiu. Tylko sztuczne kwiaty nie umierają.

Co żyje, musi umrzeć; dziś tu gości, A jutro, w progi przechodzi wieczności; To pospolita rzecz!

Przychodzimy na ten świat niezapowiedziani. Odejdziemy bez zapowiedzi. Lecz na tym świecie dokonujemy czynów, których nasze pokolenie nie zapamięta, a następne nie zapomni.

To takie smutne, wszystko takie smutne; przeżywamy nasze życie jak idioci; a potem umieramy.

W momencie śmierci bliskiego uderza człowieka samotność niczym nie dającej się zapełnić pustki.

Umarłych wieczność dotąd trwa, dokąd pamięcią im się płaci.

Przez noc droga do świtania – Przez wątpienie do poznania – Przez błądzenie do mądrości – Przez śmierć do nieśmiertelności.