Duchowy atleta często zmienia kolor swego ubrania, podczas gdy jego umysł pozostaje szary i pozbawiony miłości.

Pewnego dnia ludzie, którzy nawet w ciebie nie wierzą, powiedzą wszystkim, jak cię poznali.

Morze tak oddycha przez sen, jak dzieci moje.

Ludzie, co łotra królem swym wybrali, są jak mieszkańcy ruiny bez dachu; kiedy wierzchołek góry ma się zwalić, u jej stóp wioska w ciągłym żyje strachu.

Gdy dziecko zerwało kilka kwiatów, drzewo ogromnie się ucieszyło, całe jego jestestwo przepełniło się radością miłości.

Dzieci chowane bez pieszczoty są jak kwiaty hodowane bez słońca.

Pamiętam, że mama zawsze była dla mnie dobra, a tata zawsze miał dla mnie taką radę: „Wyrośniesz na prawdziwego mężczyznę, jeśli dla drogich ci ludzi będziesz nieskończenie dobry, a dla innych – bezgranicznie okrutny jak tygrys.

W dzieciństwie znacznie łatwiej jest nas zranić, gdyż mamy dużo więcej wrażliwych miejsc, a za to żadnego pancerza, jak żółw.

A ja rosnę i rosnę Latem, zimą, na wiosnę I niedługo przerosnę Mamę, tatę i sosnę.

Najbardziej tęskniłam za rodzicami. Chciałam znowu być małą dziewczynką, przytulić się do nich, wcisnąć między mamę i tatę tak jak wtedy, gdy miałam trzy, cztery lata i wskakiwałam do ich łóżka, przytulnego, ciepłego i najbezpieczniejszego miejsca na ziemi.

Esencja sztuki to przesłanie jakiejś stymulującej sytuacji, żeby można było odnaleźć odczucia, o których nie miało się pojęcia, że je mamy.

Tato nie wraca: ranki i wieczory We łzach go czekam i trwodze; Rozlały rzeki, pełne zwierza bory, I pełno zbójców na drodze.