Dniu mój brylancie najpiękniejszy w świecie domie złoty błękitny wielorybie łzo w moich oczach.

Oczy patrzą na kształt, którego nie ma, Zobaczyły coś, zobaczyły złudzenia.

I na co liczyłeś, kłamliwy kochanku Że spojrzy w twe oczy i muśnie twe włosy Przypadkiem ustami i szeptem utuli do snu Całusami nakarmi cię znów.

Oszczędny śpi na słomce, którą widzi w swoim oku, a ogrzewa mieszkanie belką, którą widzi w oku bliźniego.

Oto jesteś piękna, towarzyszko moja. Oto jesteś piękna. Oczy twoje są jak oczy gołębi, za twą zasłoną. Włosy twoje są jak stado kóz, które zeskoczyły z górzystego regionu Gilead.

Co wieczór publiczność oczami zdrapuje jej z twarzy makijaż, szarpie ją za włosy i rozdziera jej satynowy strój. Sięgają poza granice jej błyskotliwej sztuki, by dotrzeć do jej serca. Każdy ma serce, ale serce Dalidy śpiewa.

Sądziłem, że moja maska chroni mnie przed światem, ale ona widzi prawdę o mnie, nieświadomie zagląda pod moją maskę i wcale nie odwraca oczu.

Ubrana była w suknię koloru kości słoniowej, a w oczach miała zapowiedź świata.

Oczy człowieka kochającego człowieka to jedyne lustro.

Sen jest czynnością bardziej gwałtowną, niż nam się wydaje. (…) Koncepcja, iż śpiąc „odpoczywamy”, również może być złudzeniem związanym z upływem czasu.

A jeśli kiedyś nadejdzie SEN, to przyjmę go w ciemno i z zamkniętymi oczami.

Piękno kobiety nie przejawia się w ubraniach, które nosi, w jej figurze lub sposobie, w jaki układa włosy. Piękno kobiety musi być widoczne w oczach, ponieważ są one drzwiami do jej serca – miejsca gdzie mieszka miłość.