Każdemu budynkowi, każdemu miastu powinna towarzyszyć jakaś opowieść – o życiu, ludziach. Inaczej budynek jest abstrakcją.

Zaślepia nas ignorancja i wiedzie na manowce. O! przeklęci śmiertelnicy, otwórzcie wreszcie oczy!

Nie śpię kiedy jestem w Nowym Jorku. Naprawdę. Żyję na adrenalinie.

Miasta są największą kreacją ludzkości.

Spojrzenie na przekrój planu wielkiego miasta to spojrzenie na coś podobnego do przekroju włóknistego nowotworu.

Żaden dom nie powinien stać na wzgórzu lub czymkolwiek. Dom powinien być obok wzgórza, należeć do niego. Wzgórze i dom powinny razem żyć szczęśliwie dom.

Przestrzeń pokoju jest oddechem sztuki.

„Kto w polityce rąbie pięścią w stół, powinien najpierw upewnić się, że nie leżą na nim pinezki.“

„Nigdy nie rzucaj na stół wszystkich kart.“

„Zgoda, życie nie zawsze jest fajne i cudowne, ale co to za różnica, czy serwetki są poskładane jak trzeba, a stół należycie nakryty? Kogo to obchodzi?“.

Przestrzeń wewnętrzna pokoju staje się rzeczywistością budynku.

To jest prawdziwa przyjaźń – osłaniać innych nawet kosztem siebie.