Przyjaźń wcale nie jest nienaruszalną więzią. Jest raczej jak olbrzymia, piaszczysta wydma, pozornie potężna i trwała, ale pewnego dnia budzisz się, a jej już nie ma.

“Nie poświęca się czyjegoś życia nawet za cenę własnego.”

“Jeśli kiedykolwiek będziesz chciał umrzeć, pozwól mi dowiedzieć się pierwszym.”

“Byłem martwym, dopóki nie spotkałem ciebie. Udającym życie, bezsilnym ciałem. Istnienie bez siły, bez możliwości zmiany swego kursu, było podobne do powolnej śmierci.”

Dla cierpiącego fizycznie potrzebny jest lekarz, dla cierpiącego psychicznie – przyjaciel.

W przyjaźni pociąga nas podobne. W seksie podnieca obcość. Miłość jest jednym i drugim. Pragnieniem podobieństwa i różnicy.

Własna rodzina, choćby składała się z samych próżniaków, nieudaczników, durni i nędzników, miała pierwszeństwo przed przyjaźnią i politycznym interesem, to była święta zasada w jego kodeksie honorowym.

Otwarte serce jest zaproszeniem do przyjaźni.

Przyjaźń to samoistne zjawisko, które nie wymaga pośrednictwa osób trzecich.

Miłość i przyjaźń wzajemnie się wykluczają.

– W końcu mocna przyjaźń polega na tym, żeby chcieć tego samego oraz tego samego nie chcieć.

Gdybym napisał ci wiersz tysiąca linijek, nadal nie byłbym w stanie ujawnić głębi mojej miłości do ciebie, moja piękna, cudowna żona.