Czarna pewnie siedzi w domu i kaszkę gotuje dla swojego lubego.

Poczuł jak smutek zapuszcza w nim korzenie, mości się, jakby szukał przytulnego domu, a on nawet nie próbował z nim walczyć, bo w głębi duszy rozumiał, że byłoby to daremne.

Kawa, jak to kawa, oczywiście wykipiała, napełniając cały dom zapachem wiejskiego śniadania.

Nie troszczę się o jedzenie, picie, ani dom, natomiast śledzić nowe zjawiska to jest jedynym moim pragnieniem.

Nawet jeśli ludziom zapewni się najlepsze jedzenie, komfortowe warunki mieszkaniowe i wygodny transport, to bez demokratycznych praw nie osiągną pełnej godności ludzkiej.

Jeśli wskutek nadmiernego jedzenia utkniesz w drzwiach frontowych czyjegoś domku, będziesz zmuszony pozwolić swemu gospodarzowi używać twoich tylnych łapek zamiast wieszaka na ręczniki. Cóż, tak to bywa.

Najlepsze jedzenie powstaje w domu, z miłości.

Żyłyście z ludźmi pospołu; Lecz, od ludzkiej wolne skazy. Żyłyście nie nam, nie światu. Jako te cząbry i ślazy. Ni z nich owocu, ni kwiatu.

Jeśli na progu twego domu znajdziesz bukiet ulubionych kwiatów bez bilecika, to wiesz na pewno, że jest on od twojego przyjaciela.

Niech zabrzmi w uliczkach znajomych. W Alejach, gdzie bzy już nie kwitną. Gdzie w twierdze zmieniły się domy. A serca z zapału nie stygną!

Choćby wszyscy postanowili, że nie, wiosna z kwiatami i tak przyjdzie.

Jestem kroplą rosy, jestem najpiękniejszym z kwiatów, jestem dzikiem pełnym odwagi, jestem łososiem morskim.