Przyjaciele są jak ciche anioły, które podnoszą nas, kiedy nasze skrzydła zapominają, jak latać.

Prawdziwy przyjaciel nigdy nie stanie ci na drodze, chyba że idziesz w dół.

Gdyby wszyscy moi przyjaciele skoczyli z mostu, ja bym z nimi nie skoczył. Stałbym na dole i czekał, żeby ich złapać.

Nie można mieć frontu bez tyłu, a góry bez dołu, tak więc wcale nie jestem przekonany, że światło może istnieć bez mroku, czystość bez brudu, a dobro bez zła.

Znam cię od zawsze, choć widzę pierwszy raz, ja mówię kocham, a ty odwracasz twarz, jak na huśtawce, ja w górę, a ty w dół, jak dwa latawce, zgubione w bieli chmur, ty masz odwagę, ja dużo siły mam, ty mnie ocalisz, a ja ci wiarę dam.

Sądzę, że zakochujemy się od pierwszego wejrzenia, chociaż rozsądek nam podpowiada, że to pomyłka i wtedy zaczynamy walczyć z tym instynktownym uczuciem – tak naprawdę wcale nie chcąc zwyciężyć. Ale nadchodzi chwila, gdy uczucie bierze górę.

Pozbycie się wspomnień to swego rodzaju wyzwolenie.

Dzięki niemu miałam wreszcie swoją własną małą chatkę nad morzem.

Przez tyle lat ten ocean, to morze było dla mnie domem. My nie mamy na nie wpływu. Musimy je brać takim, jakim ono jest.

I popłynął morza ogromem wyzwolony z pęt. I nie powrócił nigdy do własnego domu. Bo nie był domem. Jego dom w hrabstwie Kent.

Dziś otchłań tu, gdzie rosły drzewa, O ziemio, ile widzisz zmian! Gdzie niegdyś ulic szum, dziś tam Spokojne morze, łódź i mewa.

Słowo jedno jedyne i jedno znaczące, które rozlegając się od niebios do piekieł przywróci ład utracony, słowo którego nie ma i ten szum jak lasu czy morza to tylko bełkot i płacz.