Mówię wam, ten smok to najokropniejsza gadzina, jaką widziałem, a Hagrid obchodzi się z nim jak z małym, puszystym króliczkiem!

W płytkiej wodzie raki będą się wyśmiewać ze smoka, a na równinie psy nie będą drażnić się z tygrysem.

Czuję też, że w moich duszach mieszkają tabuny zwierząt, prawdziwych i urojonych: tygrysy, hieny, smoki i meduzy.

Proszę, proszę, wybacz mi. Ale znów nie będzie mnie w domu. Może kiedyś spojrzysz w górę. I nieprzytomny nikomu nie powiesz o tym. Że czegoś ci brakuje.

Paweł i Gaweł w jednym stali domu, Paweł na górze, a Gaweł na dole; Paweł spokojny, nie wadził nikomu, Gaweł najdziksze wymyślał swawole.

Bo ja byłem chaosem, tak jak jest chaosem. Ten wiek, który mię rodził; który pieśń swą śpiewa. – W jasną myśl niespojonym, zgrzytającym głosem. Od którego drżą góry i padają drzewa!

Piękno jest otwartym listem polecającym, który z góry zdobywa dla nas serca.

Ludzie dają posłuch jakiemuś astrologowi, który usiłował wykazać że to Ziemia się kręci, a nie niebiosa czy firmament. Słońce i Księżyc. Ów głupiec pragnie wywrócić do góry nogami całą astronomię.

Od Beskidu wiosna idzie, już ją czuć. Chociaż góry otulone w biały puch. Obudź się, jeszcze wszystko możesz zmienić. Głowę trzymaj wysoko w chmurach, nogi twardo na ziemi.

Ten co wyleguje się pod drzewami jest zarazem u góry. Strużkami wsącza się w tysiące gałązek, kołysze się wte i wewte, katapultuje się w zwolnionym tempie.

Nawet człowiek porwany z przyczółka cywilizacji wychowany przez niecywilizowane bestie dominuje i podporządkowuje sobie dziką dżunglę. Natura bierze górę nad wychowaniem.

Oto w górę modrzew pnie się. Prosto wznosi dumną głowę. Z niego maszty okrętowe. Wyciosują cieśle skorzy. A kto pod nim się położy. Temu przyśnią się podróże.