Wiem, że w pewnym sensie każdy krok, jaki zrobiłem, od chwili gdy nauczyłem się chodzić, był krokiem do ciebie. Byliśmy sobie przeznaczeni.

Miłość – wieczna wiosna kobiety i wieczna jesień mężczyzny.

Jestem tutaj, by cię kochać, trzymać w ramionach, chronić. Jestem tutaj, by uczyć się od ciebie i otrzymywać twą miłość. Jestem tutaj, bo nie ma innego miejsca, w którym mógłbym być.

Święci się nudzą, siedzą we dwóch i wyrywają sobie święci z brody siwy puch jak najęci.

Taką cię pamiętam: Otoczoną płatkami śniegu, zawsze młodą i zawsze piękną. Śpij spokojnie, moja kochana. Potwór, który odebrał mi ciebie, wkrótce zostanie ukarany. Pozna smak mojej zemsty.

Smutek to taka dziewczynka, która siada na śniegu i patrzy zdziwiona na ślady – tak, to jest smutek.

Poleż sobie parę miesięcy pod śniegiem, to też będziesz inny z twarzy.

Do kogo będą modlić się wróble strachu w słomianym kapeluszu pożeglowałeś z wiatrem zamieszkałeś na różowej chmurze.

Wszelkie próby zrozumienia mężczyzn z góry skazane są na niepowodzenia.

I szum w uszach. I świat lekko przechyla się na obie strony. I drzewa dotykają koronami ziemi. I ziemia wznosi się ku górze i łagodnie opada. I niebo skłania się ku dołowi.

Myślałem, jak szczęśliwy jest człowiek, któremu przed śmiercią dane było żeglować po Morzu Egejskim.

jak płatki śniegu nad wulkanem twe ciche łkania mój anioł stróż twe łono dla mnie sam odsłania.