Twoi przyjaciele poznają cię lepiej w pierwszej minucie spotkania, niż twoi znajomi będą cię znać przez tysiąc lat.

Wtedy zrozumiałem, czym jest prawdziwy przyjaciel. Ktoś, kto zawsze będzie cię kochał - tego niedoskonałego, tego zagubionego, tego złego - bo tak właśnie powinni postępować ludzie.

Stracisz jednego przyjaciela, stracisz wszystkich przyjaciół, stracisz siebie. Dlaczego?. Bo nic innego nie wydawało się ważne.

Ona pozostanie jak światło na całe moje życie.

Dziękuję Ci Kochana Mamo za to, że mnie bardzo kochasz. Twój uśmiech otwarłaś dla mnie, zamknęłaś w sercu każdy smutek. Dziś moje serce mówi: dziękuję Mamo za Twa miłość.

Dla liliowego krokusa. Nieprzeparta pokusa pod śniegu się wychylić. Dziobkiem kielicha światło pić. I kwilić Na całą polanę – bezgłośnie. O wspinającej się z trudem do góry. Spóźnionej wiośnie.

Są ludzie, którzy na wiosnę widzą tylko liście i kwiaty. Są inni ludzie, którzy widzieli drzewa tylko w jesieni lub tartaku.

Jeszcze w polu tyle śniegu, jeszcze strumyk lodem ścięty, a miłek już na brzegu wyrósł śliczny, uśmiechnięty.

U widnokręgu, hej! w dali. W stronie, gdzie niebo się pali. Siedzi starucha. Śniegami siwa, mgłą skrzepła. Od słońca blasków oślepła. Od grzmotów głucha.

Polany opustoszały, ogłuchły echa pieśni pasterskich, słońce z każdym dniem widoczniej się nudzi, z każdym dniem wcześniej na spoczynek odchodzi.

Słońce na błękicie wróży wiosny przyjście. Pierwszy się wychylił spod śniegu krokus.

Idzie znów ulicą miasta , wiatru się nie wstydząc. Ma w ramionach cały świat, Chmur wysokie żagle. Każdą barwę, każdy kwiat.