Witajcie, kochane góry. O, witaj droga ma rzeko! I oto znów jestem z wami. A byłem tak daleko!

Jezioro lśniło jak kałuża rtęci, zwaliste chmury snuły się nisko nad głowami. Nad powierzchnią gładkiej wody przelewały się mleczne mgły.

ludzie mogą przecież pływać statkami po morzu, mogą wspinać się na wielkie szczyty wysoko aż pod chmury, a kraje, które do nich należą, ciągną się lasami i polami o wiele dalej, niż sięga jej wzrok.

Jeszcze śniegi w górach leżą. A powodzie toną w morzach. Jeszcze ludzie sobie wierzą. Jeszcze kocham, jeszcze kochasz mnie.

Plaża, dzika plaża, morze dookoła. Z wysokiego brzegu wieczór mewy woła. Twarz przy twarzy, dłonie w dłoniach. Przytuleni, zamyśleni, zakochani idą brzegiem ku jesieni.

Kłaniaj się górom, córeczko, kłaniaj się górom. Śniegom słonecznie kipiącym, świtom tatrzańskim. Olśniewającym lazurom, olśnionym chmurom. Kłaniaj się córko, wysokim dniom zakopiańskim!

Biodra Tatr las osłania. Ponad nimi stoi chmura. A po halach wiatr przegania. Uronione orle pióra.

Jak potopu świata fale, Zamrożone w swoim biegu, Stoją nagie Tatry w śniegu, By graniczny słup zuchwale!

Często skalna ściana nie ma takiego wyrazu. Gdy dodać do niej lód i śnieg, bogactwo jej rzeźby objawi się z całą mocą, a przy tym wygląda znacznie poważniej.

Na szczytach Tatr, na szczytach Tatr. Na sinej ich krawędzi. Króluje w mgłach świszczący wiatr. I ciemne chmury pędzi.

Głazy mając pod stopą, a nad głową chmurę, po stopniach piramidy, która z Bożej kielni wzrosła, gdy jeszcze byli Jego snem śmiertelni, bez odpocznienia szedłem na najwyższą górę.

Od Beskidu wiosna idzie, już ją czuć, Chociaż góry otulone w biały puch. Obudź się, jeszcze wszystko możesz zmienić. Głowę trzymaj wysoko w chmurach, nogi twardo na ziemi.