W taki sposób ludzie przemieniają swoich braci w anioły: to nie ich wina; nie umieją zrobić tego inaczej.

Całuj mnie pocałunkami ust twoich, bo słodsza jest twoja miłość nad wino.

Lubię szeptać ci słowa, które nic nie znaczą. Prócz tego, że się garną do twego uśmiechu.

Śpi szczęście, co najsłodsze dreszcze daje łonu, Między wargą a czarą, gdzie wina lśni krew.

Zaproszono też na tę imprę Jezusa i jego uczniów. Jak zabrakło im wina, matka Jezusa zagadała do niego: poszło całe wino.

Winogron kiść ściskam ze złością, wino jest podłe, pachnie nudnością, podaję jabłko z twarzą banalną, zdradzam mężczyznę nocą upalną.

Kto częstuje złym winem, tego poczęstują tylko herbatą.

Kto wyobraża sobie, że wszystkie owoce dojrzewają w tym samym czasie co poziomki, nic nie wie o winogronach.

Padało, a deszcz ożywiał ziemię. Ta woda miała powrócić do nieba, dopiero gdy wspomoże kiełkowanie ziarna, wzrost drzewa, kwitnienie kwiatu.

Zrywając z kaprysu kwiaty, tracimy owoce.

Bóg prowadzi z człowiekiem niekończący się dialog za pośrednictwem drzew, kamieni, traw i kwiatów, snów i przypadkowo spotkanych ludzi.

Jeden bałwan zimy nie czyni.