Życie ludzi nie kieruje się logiką, dlaczego wiec logiką miałoby się objaśniać jego sens?.

Sad bez kwiatów to samo jak pałac bez pięknych kobiet.

Świecące niebo, złote gwiazdy, góry, morze i migocząca dal, łąki pełne kwiatów, drzewa w rozkwicie – wszystko jest odbiciem boskiej dobroci.

Drzewo nie opuszcza kwiatu, to kwiat opuszcza drzewo.

Bez sake nawet kwiat wiśni wygląda bardzo zwyczajnie.

Czy mamy oglądać kwiaty wiśni tylko wtedy, gdy są w pełnym rozkwicie, zaś księżyc wyłącznie wtedy, gdy nie skrywają go chmury?.

Nie czas żałować róż, gdy płoną włosy.

Na niebie i na ziemi rozrzuca kwiaty maj. Białe sady kwitną nad nami w obłokach, Białe sady płyną i kołysze je tylko wiatr.

I cóż winnaś poezjo, że nie dajesz chleba, Że gdy kogo ukochasz – najczęściej ma kwiaty, Lub złoty laur na głowie, lecz na butach łaty. I zimą bez paltota liczy gwiazdy nieba?.

Jako człowiek bywały w świecie znał słowo „moda” i wiedział, że oznacza kiecki, czepeczki i takie tam różne fatałaszki, stanowiące treść życia jego żony i córek.

Mówi się, że człowiek docenia ogród dopiero w pewnym wieku, i myślę, że jest w tym trochę prawdy.

Gesty dobroci są jak letnie kwiaty wsunięte między kartki książki: uczucia z nimi związane ożywają nawet po latach.