Przecież po najgorszej zimie będzie wiosna, nowe kwitną kwiaty.

Słońce tego dnia wstało jakieś dziwnie leniwe, matowe, bez blasku. Około południa na powleczone niezwykłą bladością niebo wypełzły zwały skłębionych żółtych obłoków i w jednej chwili świat zasnuł się ciemnością.

Wojna zostanie wygrana, lub przegrana na plażach. Będziemy mieli tylko jedną szansę zatrzymania przeciwnika, właśnie wtedy, kiedy on będzie walczył w wodzie, aby wydobyć się na brzeg.

Wierzcie mi! wierzcie, ludzie! Jam jest wielki, mocny. Jedyną słabość zamknę w sercu tajemniczym. Robak smutku mnie gryzie tak, że mówiąc z wami. Chciałbym przestać i usiąść i zalać się łzami.

Smutek jest jak morze – utoniesz w nim bezpowrotnie, upór jest jak łódka – wsiądziesz do niej i przepłyniesz.

Cóż bowiem są smutki, jeśli nie myszy, które gryzą ziarna wesołości złożone w naszych sercach?.

Słońce również dostaje nam się do krwi, by ogrzać nasze serca, kiedy są zimne jak psi nochal.

Smutkom, piołunom w udzielę. Tyś dał wszystko, aniele: Ja – piję z wódką to ziele.

Ja lubię zabawę, kawały, pieśni biesiadne, ale z alkoholem jestem bardzo ostrożny, bo źle znoszę. Męczy mnie potem kac. Wódki nie lubię, wolę piwo lub wino… Rozumiem, czemu ludzie piją.

Piłam, bo chciałam utopić swoje smutki, ale teraz te cholerstwa nauczyły się pływać.

Lek nie uleczy zmyślonej choroby, a wódka nie uleczy prawdziwego smutku.

Jak jestem na rauszu, to mi zaraz wydaje się, że te ustawy są lepsze, sytuacja jaśniejsza, a sukcesy większe. Na ogół piję z dobrej okazji. Szkoda mi tych, co piją ze smutku.